من سرباز آموزشي مرتضي بهمني جمعي گروهان 1 گردان 032 هستم؛ جناب!

يك سرباز اثر ز‌ِنگ

سلام
اين اولين نوشته وبلاگي ام هستش كه با سلام شروع اش مي كنم! البته اگه ذهنم درست ياري كنه!
من يك ماهي هستش كه اومدم دوره آموزشي خدمت نامقدس سربازي، توي اين يك ماه زندگي ام يك تكون درست و حسابي خورد، تقريباًٌ تمامي عادت هام رو ترك كردم و قاطي گله شدم (قبلاًها قاطي جمع شدن رو مثل قاطي گوسفندا شدن مي دونستم! البته جمع داريم تا جمع!) خلاصه با يك دست لباس خاكي قاطي صد و چند نفر ديگه شدم و يك گروهان تشكيل داديم و شديم رفقايي كه شب و روزشون رو با هم مي گذرونن! با هم مي خوابن و بيدار ميشن و غذا ميخورن و تنبيه ميشن و فحش مي شنون و گريه مي كنن و مي خندن و … .
تنها يادگاري هم كه از گذشته برام باقي مونده يك عكس 3 در 4 رنگي هستش كه توش كچل نيستم و آوردمش پادگان كه فقط قيافه قبلي ام يادم نره و چيز ديگه اي هم كه آوردم چند جلد كتاب و خاطرات تلخ و شيرين بيست سال گذشته اس! همين!
دوستا و خونواده زنگ ميزنن هر چند هميشه بهشون دروغ ميگم كه حالم خوبه و غذا چلوكباب خوردم ( پلو رو توي پادگان “آشغال پلو” و خورشت رو ” خورشت وحشت” صدا مي كنيم) و گفتم كه امكانات پادگان عاليه! همش هم براي اينه كه ناراحت نشن! حالا بمونه كه نگفتم يك سكته ناقص زدم (كاملاً واقعي!!) و چهار بار با آمبولانس به دليل حمله قلبي به بهداري و بيمارستان منتقل شدم! نگفتم اين ها رو!
خدا ميدونه كه نگفتم كه چقدر به همه شون فكر ميكنم و چقدر خاطرات رو مرور كردم و چند تاشون رو تصور كردم و چند تا از شخصيت كتاب ها رو از جمله “ري را” رو زنده كردم و جلوشون نشستم و باهاشون حرف زدم و براشون شعر خوندم :
” ري را، هميشه اين من بودم كه دير رسيدم و اين تو بودي كه نيامدي “

خلاصه اومدم خدمت و خدا كنه هر چه زودتر تموم شه قبل از اينكه خاطراتم هم رنگ ببازن و رنگ ديوونگي به رخ بگيرم!
دوستدار همه تون مرتضي، اميدوارم كه بازم وقت شه اينجا فقط واسه شما بنويسم نه براي چيز ديگه ايي!